«Τρίτη και 13» γράφει σήμερα το ημερολόγιο και πολλοί είναι αυτοί που έχουν ήδη κανονίσει να μην βγουν καν από το σπίτι, υπό τον φόβο κάποιου ατυχήματος καθώς θεωρείται η πιο γρουσούζικη ημέρα του χρόνου.
Αν και για τους αγγλοσάξωνες η αντίστοιχη μέρα θεωρείται η «Παρασκευή και 13» στην Ελλάδα η συγκεκριμένη ημέρα αντιμετωπίζεται «με σκόρδο» προκειμένου να φύγει το κακό.
Η παράδοση στην Ελλάδα φαίνεται να ξεκίνησε από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης στης 29 Μαΐου 1453. Η ημέρα ήταν Τρίτη ενώ το άθροισμα του έτους 1453 βγάζει το νούμερο «13». Έτσι θεμελιώθηκε το κακό όνομα για τη συγκεκριμένη ημερομηνία.
Η Τρίτη, πάντως θεωρείται έτσι κι αλλιώς ότι κουβαλά κάτι «αρνητικό» και στην καθομιλουμένη χρησιμοποιείται αρκετές φορές με αρνητική χροιά.
Ο αριθμός «13»
Ο αριθμός «13» είναι ο κατεξοχήν «κακότυχος» αριθμός, που «σπάει την αρμονία» του 12.
12 ήταν οι Θεοί του Ολύμπου, ο Ηρακλής ολοκλήρωσε 12 άθλους, οι 12 φυλές του Ισραήλ, οι 12 μαθητές του Χριστού, 12 Ευαγγέλια κλπ. Άρα, ο αριθμός «12» έχει μία έννοια τελειότητας, ολοκλήρωσης.
Το «13» σπάει τον κύκλο αυτό της «ολοκλήρωσης» και εισερχόμαστε στο «άγνωστο», σε έναν νέο κύκλο που ξεκινά με την προσθήκη ακόμα ενός αριθμού, 12+1=13.
Το άγνωστο, που αντιπροσωπεύει ο αριθμός «13», προκαλεί ανησυχία στους ανθρώπους κι έτσι άρχισαν να το συνδέουν με ατυχή γεγονότα.
Αξίζει να αναφέρουμε ότι δεν είναι μόνο οι Έλληνες που «πιστεύουν» στη δεισιδαιμονία της «Τρίτης και 13».
Οι ισπανόφωνοι εκφράζουν την ίδια ημέρα, Τρίτη και 13, με την παροιμία «En martes, ni te cases ni te embarques», δηλαδή: «Την Τρίτη, μην παντρεύεσαι και μην ξεκινάς ταξίδι».
Κανείς δεν έχει μία σαφή και ξεκάθαρη απάντηση πως και γιατί θεωρούμε «γρουσούζικη» την Τρίτη και 13.
Κάποιοι που είναι προληπτικοί, θεωρούν αυτή την ημέρα ως «γρουσούζικη», άλλοι δεν δίνουν σημασία και την βιώνουν, όπως και τις υπόλοιπες της καθημερινότητάς τους.
Την «γρουσούζικη ημέρα» έχει τιμήσει και ο ελληνικός κινηματογράφος με την κωμική ταινία του 1963, «Τρίτη και 13», στην οποία πρωταγωνιστούσε ο «προληπτικός» Νίκος Σταυρίδης και το «γούρι του», ο Γιάννης Γκιωνάκης.
Η ταινία είναι σε σενάριο των Γιώργου Λαζαρίδη-Γιώργου Ρούσσου και σε σκηνοθεσία του Ορέστη Λάσκου, μας παρουσιάζει την καθημερινότητα ενός προληπτικού πολιτικού μηχανικού, του Νίκου Σταυρίδη, που βρίσκει το «γούρι» του στο πρόσωπο ενός παλιού του συμμαθητή -τον ρόλο τον οποίο έχει ο Γιάννης Γκιωνάκης- πολύ φτωχού, αλλά και πολύ φιλόδοξου.
