Η καρέκλα…μεγάλο πράγμα αλλά μήπως να βρεις τρόπο να την πάρεις πιο ήρεμα…Λίγο κουλ….Δεν χρειάζεται να μοιράζεις 50άρικα για μια, δυο ή δέκα ψήφους…ούτε να τάζεις θέσεις εργασίας που σκάνε σαν πυροτέχνημα μόλις σκάσουν οι εκλογές…ούτε να εκβιάζεις ή να εισαι γλειώδης. Δημιουργείς και εργαζόμενους «φαντάσματα» και πάει…έκλεισε το παζλ.
Όμως, να τα λέμε και όπως είναι τα πράγματα…εσύ πες ότι για την περιβόητη καρέκλα κάνεις τα πάντα…άλλωστε ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, όπως έλεγε και ο Νίκολο Μακιαβέλλι….Αδικαιολόγητο αλλά πες ότι είναι πολύ οριακά ανεκτό.
Ο άλλος που σου χαρίζει την ψήφο του για τέσσερα ή πέντε χρόνια δεν ξερει πως η δουλειά που του έδωσες δεν θα κρατήσει ούτε τέσσερις μήνες? Δεν σκέφτεται πως το «λαδάκι» που του έδωσες δεν θα κρατήσει ούτε τέσσερις μέρες ένεκα και της ακρίβειας? Και πάλι γιατί πουλάς την ψήφο σου? Γιατί χάνεις κάθε αξιοπρέπεια? Γιατι επιτρέπεις να σου πατάνε αυτό το τλευταίο δικαίωμα που έχεις, που σου έχει απομείνει.
Και πόσα άλλα μαζεύω από το «σωρό», τα οποία θέλουν πολύ μελάνι για να τυπωθούν.
Και το ξανααναφέρω σαν τροφή για σκέψη: Παν «καρέκλαν» άριστον?
Γιώργος Αθανασόπουλος
Κοινωνικός και Πολιτικός Επιστήμονας
Υπόψηφιος με τους ΟΡΊΖΟΝΤΕΣ του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΜΑΡΓΕΤΗ