“Η αγορά θα στρωθεί αλλιώς”
Η Χρήστου Μωραΐτου δεν θα αποτελεί εφεξής για την πόλη μας, απλώς ένα κάκιστο έργο που δημιουργεί ένα μόνιμο και ανεπανόρθωτο πρόβλημα. Αλλά μνημείο πολιτικής ακαταλληλότητας ανθρώπων που καθορίζουν ζωές και διεκδικούν τύχες.
Στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου της 25ης Φεβρουαρίου, ο επικεφαλής της μείζονος μειοψηφίας, κ. Σπύρος Κορώσης, σε δημόσια τοποθέτηση του αναγκάστηκε να ομολογήσει το προφανές: ότι η ευθύνη για αυτή την απερίγραπτη κατάσταση δεν ανήκει στη διοίκηση
-μόνο-
Και πώς θα μπορούσε να κάνει αλλιώς αφού επί της δικής του θητείας έγινε η μελέτη και η κάκιστη επιλογή των υλικών δηλ της ακανόνιστης πέτρας, που ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για το σημερινό αποτέλεσμα.
Από την άλλη πλευρά, ο νυν δήμαρχος κ Μαργέτης αποδείχθηκε ο ιδανικός εκτελεστής αυτού του εκτρώματος . Αντί να διορθώσει τα κακώς κείμενα της μελέτης, πήρε τη σκυτάλη της αποτυχίας και άρχισε να το τρέχει …εντελώς κουτουρού-όπως λέμε στα Μέγαρα-
Η αλήθεια είναι μία και μοναδική:
Ο ένας μελέτησε ΑΥΤΑ τα Λιθάρια, ο άλλος υλοποίησε τη «Λεωφόρο της Ξερολιθίας». Και οι δύο μαζί έβαλαν την πολιτική τους υπογραφή σε μια κατάσταση που θα ταλαιπωρεί τους δημότες για πάντα.
Το αποτέλεσμα αυτό το πληρώνουμε ήδη όλοι και θα το πληρώνουμε καθημερινά με το αίμα της τσέπης μας, με υλικές ζημιές και με κινδύνους για τη σωματική ακεραιότητα.
Και έτσι τελικά, ένα έργο που θα μπορούσε να αναβαθμίσει την καθημερινότητα των δημοτών, αντί να αποτελέσει πηγή ικανοποίησης, μετατράπηκε σε εστία οργής.
Η κραυγή των δημοτών, όμως, νίκησε την προχειρότητα. Η καθολική κατακραυγή των Μεγαρέων για το χάλι της Χ. Μωραΐτου ανάγκασε τη διοίκηση σε άτακτη αναδίπλωση.
Το ΠΑΘΗΜΑ από τον «κυβόλιθο της οργής» έγινε ΜΑΘΗΜΑ, με αποτέλεσμα στην οδό 28ης Οκτωβρίου να τρέχουν άρον – άρον να τα αλλάξουν όλα .
Η εξέλιξη αυτή ξεσκεπάζει πλήρως την πολιτική κοροϊδία. Αποδεικνύει ότι μπορούσαν εξαρχής να επιλέξουν σωστά υλικά και διαφορετικό τρόπο εκτέλεσης, αλλά είτε αδιαφόρησαν.. και το έργο εκτελέστηκε ΚΟΥΤΟΥΡΟΥ, είτε αποδείχθηκαν ανίκανοι να αντιληφθούν τα αυτονόητα.
Τόσο η δημοτική αρχή όσο και η αντιπολίτευση αποδείχθηκαν κατώτερες των περιστάσεων, φορτώνοντας στην πόλη έναν δρόμο άθλιο που αποτελεί κεντρική αρτηρία
Αλλά τελικά, ΕΥΤΥΧΩΣ.. τη θέση της πραγματικής αντιπολίτευσης πήραν στα χέρια τους οι ίδιοι οι δημότες, οι οποίοι με τη δίκαιη αγανάκτησή τους και τις διαμαρτυρίες τους ανάγκασαν την εξουσία να τους ακούσει.
Το ερώτημα πλέον είναι ξεκάθαρο:
Αυτοί που αποτυγχάνουν παταγωδώς στα εύκολα, δικαιούνται να ζητούν ξανά την εμπιστοσύνη των πολιτών;
Γεώργιος Στρατούρης
