«Ποιότητα ζωής με θόρυβο, κραδασμούς και δυσκολία πρόσβασης δεν υπάρχει», δηλώνει ο έμπειρος Αρχιτέκτων – Μηχανικός και πρώην αντιδήμαρχος χωρίς να «μασάει τα λόγια του»
Ο Αρχιτέκτονας Γιώργος Μπερδελής πρώην αντιδήμαρχος και εξαίρετος επιστήμονας ήταν και παραμένει ένας ενεργός πολίτης που δεν «μασάει τα λόγια του» προκειμένου να παρέμβει σε ζήτημα που αφορά την πόλη μας.
Με έναν μοναδικό τρόπο αναλύει κάθε πτυχή του προβλήματος και καλά θα είναι οι διοικούντες να παίρνουν την γνώμη τέτοιων συμπολιτών μας όταν μάλιστα ένα έργο άπτεται της επιστημονικής τους κατάρτισης.
Ο Εκδότης της εφημερίδας ΑΙΧΜΗ αντώνης υψηλάντης εδώ και καιρό τον πίεζε να του δώσει μια συνέντευξη για τους «περίφημους» πλέον κυβόλιθους που απασχολούν έντονα την τοπική κοινωνία των Μεγάρων.
Έστω και αργά ο φίλος Γιώργος αποδέχθηκε να μιλήσει αποκλειστικά στην ΑΙΧΜΗ . Όχι τόσο για την συνέντευξη αλλά γιατί η συζήτηση μαζί του αποτελούσε και αποτελεί πάντα μια χρήσιμη πηγή πληροφοριών, αφού έχει την ικανότητα να αναλύει κάθε πτυχή του προβλήματος με έναν τρόπο επιστημονικό και εξαιρετικά τεκμηριωμένο.
Αφού θεωρώ πως ο αντίλογος και ο δημόσιος διάλογος συμβάλλει θετικά στην προσπάθεια να επιλυθούν προβλήματα προς όφελος της πόλης μας.
ΕΡΩΤ: Κύριε Μπερδελή πολύς θόρυβος, θα έλεγα πρωτόγνωρος γίνεται στην τοπική μας κοινωνία για το έργο της «ενοποίησης» των αρχαιολογικών χώρων.
Πράγματι υπάρχει πολύς θόρυβος, προβληματισμός και αντιπαραθέσεις, είναι πρωτοφανές ότι μονοπωλεί ουσιαστικά όλες τις συζητήσεις που αφορούν την καθημερινότητα αυτής της πόλης.
Όμως θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε και κυρίως να κατανοήσουμε τί σημαίνει ενοποίηση αρχαιολογικών χώρων.
Η «ενοποίηση των αρχαιολογικών χώρων» ως σύλληψη και στόχο σημαίνει τη δημιουργία ως τελικό αποτέλεσμα ενός μεγάλου αρχαιολογικού περιπάτου, σε μια πόλη με ποιότητα ζωής και φιλική κυρίως για τον πεζό.
Είναι ουσιαστικά η δημιουργία ενός θεματικού αρχαιολογικού πάρκου.
Είναι ένα έργο μεγάλης κλίμακας που σηματοδοτεί και την αλλαγή νοοτροπίας, δίνοντας παράλληλα τη δυνατότητα στον περπατητή να αφομοιώσει μαζί με τους αρχαιολογικούς χώρους και την ευρύτερη εικόνα μιας ζωντανής πόλης και την μακραίωνη ιστορία της.
Η μελέτη και η μεθοδολογία εξαρτάται από τις ιδιαιτερότητες της κάθε πόλης και σχεδόν ποτέ δεν βασίζεται σε προδιαγραφές άλλων πόλεων. Και το λέω αυτό γιατί κάποιοι μας έχουν συγκρίνει ακόμα και με την Βιέννη!!
Είναι πράγματι ένα έργο δύσκολο, πολύπλοκο γιατί απαιτεί πεζοδρομήσεις, δημιουργία κοινόχρηστων χώρων, αναπλάσεις, κυκλοφοριακές ρυθμίσεις, αστικό εξοπλισμό κ.ά.
Δηλαδή ως αποτέλεσμα η ενοποίηση των αρχαιολογικών χώρων είναι η σύνδεση των μνημείων μ’ ένα δίκτυο ελεύθερων και δημόσιων χώρων, ώστε να γίνει η μετατροπή ενός ιστορικού κέντρου σε ανοιχτό μουσείο.
Από τα παραπάνω λοιπόν εύκολα συμπεραίνει κανείς ότι αυτές οι προϋποθέσεις στην πόλη μας δεν υπήρχαν και το μόνο που θα μπορούσε να γίνει ήταν η ανακατασκευή – αναβάθμιση οδοστρωμάτων κάποιων οδικών αξόνων. Και βέβαια μην ξεχνάμε ότι σε αυτά τα έργα η διαβούλευση, η ενημέρωση του δημότη είναι απαραίτητη προϋπόθεση γιατί ο τελικός χρήστης είναι αυτός.
ΕΡΩΤ: Πολλοί όμως αντιδρούν με τους κυβόλιθους και παραπονιούνται ότι πλέον η κυκλοφορία έχει γίνει προβληματική.
Καταρχάς Αντώνη στην περίπτωσή μας μιλάμε για ακανόνιστους κυβόλιθους γρανίτη, γιατί υπάρχουν και κυβόλιθοι με κοπή και λεία επιφάνεια και των 6 πλευρών του.
Η επιλογή λοιπόν της μελέτης για ακανόνιστους κυβόλιθους ως αισθητική αναβάθμιση του οδοστρώματος και μείωσης της ταχύτητας σε κύριους οδικούς άξονες της πόλης μας θεωρώ ότι ήταν η βασική «αστοχία».
ΕΡΩΤ: Δηλαδή είναι δικαιολογημένες οι αντιδράσεις;
Κατά την δική μου άποψη είναι απολύτως δικαιολογημένες και εξηγώ:
1) Ανωμαλίες στην επιφάνεια του οδοστρώματος και οι μεγάλοι βαθείς αρμοί (ομαλότητα)
Λόγω των παραπάνω χαρακτηριστικών δημιουργείται ανάγλυφη επιφάνεια που καθιστά δύσκολη τη βάδιση, ειδικά για άτομα με κινητικά προβλήματα, ηλικιωμένους και γονείς με καρότσια.
Το πρόβλημα είναι εντονότατο σε δρόμους που δεν υπάρχουν πεζοδρόμια (Χρ. Μωραίτου, Βύζαντος, Κοραή κ.ά). ώστε να δεχθούν την κίνηση αυτών των ευπαθών ομάδων.
2) Πρόσβαση ΑΜΕΑ
Η ακανόνιστη και τραχιά επιφάνεια αποτελεί σοβαρό εμπόδιο για τη μετακίνηση των αμαξιδίων, καθιστώντας το χώρο μη προσβάσιμο και οι μεγάλοι βαθιοί αρμοί εύκολα παγιδεύουν τους λεπτούς τροχούς.
Η αναφορά μου Αντώνη στα δύο πρώτα προβλήματα δεν είναι τυχαία. Ποιους αφορούν; Σε ποιους δημιουργούν προβλήματα;
Στους ηλικιωμένους, στα άτομα με κινητικά προβλήματα, στους γονείς με καρότσια, στα ΑΜΕΑ.
Και μετά μιλάμε για προσβασιμότητα στην πόλη;
Δεν πρέπει κανείς να ξεχνά ότι η προσβασιμότητα στην πόλη αφορά την δυνατότητα όλων των πολιτών, συμπεριλαμβανομένων και των ΑμεΑ, να κινούνται με ασφάλεια και αυτονομία κι αυτό λέγεται ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ.
Εδώ δεν τηρούνται στο ελάχιστο οι κανόνες και οι προδιαγραφές, όπως τους έχουν θεσπίσει η Ευρωπαϊκή κοινότητα και το Ελληνικό Κράτος. Και μετά μιλάμε για μια πόλη φιλική προς τους πολίτες και ποιότητα ζωής;
Αν λοιπόν δεν λαμβάνεται μέριμνα ομαλής προσβασιμότητας στις παραπάνω κατηγορίες, τότε ποιους ωφελεί το έργο; Και κυρίως για ποιο πολιτισμό μιλάμε;
ΕΡΩΤ: Προσωπικά κύριε Μπερδελή εμένα αυτή η «διάσταση» με άγγιξε γιατί αφορά όπως είπαμε ευπαθείς ομάδες που δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε. Είπατε όμως ότι δημιουργούνται και άλλα προβλήματα.
Βεβαίως και υπάρχουν, ας επανέλθουμε στην κυκλοφορία των οχημάτων. Η ανάγλυφη επιφάνεια και οι μεγάλοι αρμοί των κυβόλιθων προκαλούν μεγάλο θόρυβο και κραδασμούς κατά την διέλευση των οχημάτων στους κατοίκους κατά μήκος του δρόμου, στους πεζούς και προφανώς στους οδηγούς. Δηλαδή δημιουργείται χωρίς λόγο μια ηχορύπανση που σήμερα για τις πόλεις αποτελεί μείζον πρόβλημα δημόσιας υγείας. Και μετά μιλάμε για ποιότητα ζωής των κατοίκων!! Ποιότητα ζωής με θόρυβο, κραδασμούς και δυσκολία πρόσβασης δεν υπάρχει!
ΕΡΩΤ: Προβλήματα στα αυτοκίνητα δημιουργούνται;
Η κοινή λογική λέει ότι εφ’ όσον δημιουργούνται τέτοιοι κραδασμοί προφανώς θα έχει επιπτώσεις. Κι επειδή δεν είμαι ειδικός ρώτησα και μου απάντησαν.
Ναι προκαλούνται σημαντικά προβλήματα γιατί η συνεχής δόνηση και τα «κοπανήματα» από την ανάγλυφη επιφάνεια των κυβόλιθων επιβαρύνουν πολύ τα αμορτισέρ, τα ψαλίδια, τα ακρόμπαρα και τα σινεμπλόκ οδηγώντας και σε πρόωρη φθορά.
Επιπλέον οι αιχμηρές άκρες των ακανόνιστων κυβόλιθων προκαλούν σημαντικές φθορές στα ελαστικά και μπορεί να επηρεάσουν ακόμα και τις ζάντες.
ΕΡΩΤ: Πριν ξεκινήσουμε τη συνέντευξη φίλε Γιώργο μου ανέφερες και το πρόβλημα της ρύπανσης
Ναι θα το ξεχνούσα, εννοούσα βέβαια την ατμοσφαιρική ρύπανση. Πέρα λοιπόν από την ηχορύπανση έχουμε (λόγω πολύ χαμηλής ταχύτητας των αυτοκινήτων) και σημαντική αύξηση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης και εξηγούμαι. Είναι επιστημονικά τεκμηριωμένο ότι οι «ακραίες» ταχύτητες (πολύ υψηλές ή πολύ χαμηλές) αυξάνουν την κατανάλωση καυσίμου με συνέπεια μεγαλύτερες εκπομπές καυσαερίων δηλαδή διοξείδιο του άνθρακα και οξειδίων του αζώτου.
Αν λάβουμε υπ’όψιν ότι στην Ελλάδα διαθέτουμε οχήματα παλαιωμένα κι ότι από τους δρόμους αυτούς περνούν φορτηγά και αγροτικά παλαιάς τεχνολογίας, η επιβάρυνση γίνεται ακόμα μεγαλύτερη.
ΕΡΩΤ: Όσον αφορά το αισθητικό αποτέλεσμα;
Το αισθητικό αποτέλεσμα είναι η συναισθηματική, νοητική και βιωματική ανταπόκριση που προκαλεί το έργο στον χρήστη. Γιατί αν το έργο δεν είναι χρηστικό, αποδεκτό και ωφέλιμο για τον χρήστη δύσκολα μπαίνει στην διαδικασία της αισθητικής.
Γενικά θα έλεγα ότι η πέτρα ως φυσικό υλικό μπορεί να προσδώσει ένα καλό αισθητικό αποτέλεσμα. Όταν όμως η κατασκευή (όπως λέμε εμείς οι μηχανικοί) γίνει σύμφωνα με τους «κανόνες της τέχνης και της επιστήμης». Κατασκευάζεται έτσι;
Απερίφραστα λέω όχι!! Κι αυτό φάνηκε από τα πρώτα τμήματα κατασκευής στην οδό Βύζαντος. Σε ακανόνιστες πλευρές του κυβόλιθου κατασκευάσθηκαν παράλληλοι αρμοί, αν είναι δυνατόν!!
Δεύτερον οι κυβόλιθοι τέτοιων διαστάσεων (μικροί) στο οδόστρωμα τοποθετούνται σε σχήμα «τοξοειδές» ή «βεντάλιας» και όχι παράλληλα και τυχαία. Και τέλος δρόμος με οδόστρωμα που κατασκευάζεται σήμερα κι έχει «σαμαράκια» (Χρ. Μωραΐτου) είναι μια παγκόσμια πρωτοτυπία!!!
ΕΡΩΤ: Ο κ. Δήμαρχος υπερασπιζόμενος το έργο επικαλέστηκε ότι έτσι θα γίνονται λιγότερα ατυχήματα. Τί λέτε γι αυτό;
Φίλε Αντώνη εδώ ανοίγεις ένα μεγάλο θέμα που σαν τον στρουθοκάμηλο δεν θέλουμε να δούμε!! Καταρχάς το όριο ταχύτητας εντός κατοικημένων περιοχών σύμφωνα με την κώδικα οδικής κυκλοφορίας (ΚΟΚ) από τα τέλη του 2025 έχει μειωθεί στα 30 km/h.
Πόσο πιο σιγά να πάνε οι οδηγοί; Αλλά κυρίως είναι η ταχύτητα που δημιουργεί κυρίως ατυχήματα;
Ας δούμε δύο παραδείγματα:
1) Αν κάποιος είναι μεθυσμένος και περάσει σταυροδρόμι που δεν έχει προτεραιότητα και η ταχύτητά του είναι 20-30 km και συγκρουσθεί με μηχανή που ο οδηγός του δεν φορά κράνος θα φταίει για το ατύχημα η ταχύτητα;
2) Αν κάποιος οδηγός με ελάχιστη ταχύτητα 20 km χτυπήσει έναν πεζό γιατί μιλά στο κινητό του φταίει η ταχύτητα;
Από μελέτες σε παγκόσμιο επίπεδο έχει αποδειχθεί ότι το μεγαλύτερο ποσοστό ατυχημάτων οφείλεται στον οδηγό γιατί παραβιάζει τις διατάξεις του ΚΟΚ.
Συνεπώς Αντώνη (και δυστυχώς σε δύο δημοτικά συμβούλια ουδείς έκανε αναφορά) η μείωση των ατυχημάτων αναδεικνύει το μεγάλο πρόβλημα της έλλειψης κυκλοφοριακής αγωγής και παιδείας τόσο για τους οδηγούς όσο και τους πεζούς. Η κυκλοφοριακή αγωγή είναι η θεμελιώδης συνιστώσα της αγωγής του πολίτη, με σκοπό τη διαμόρφωση υπεύθυνων συμπεριφορών στον δρόμο, για την πρόληψη ατυχημάτων και την καλλιέργεια οδικής συνείδησης.
Περιλαμβάνει την μάθηση κανόνων (ΚΟΚ), σημάτων, στην χρήση ζώνης -κράνους και την ασφαλή κίνηση πεζών, ποδηλατών. Ποιοι φορείς είναι υπεύθυνοι για την κυκλοφοριακή αγωγή; Το κράτος, ο Δήμος, το σχολείο και φυσικά η οικογένεια. Άρα ο δήμος σε αυτό που του αναλογεί πρέπει να προγραμματίσει και να δράσει σε μια συνεχή προσπάθεια «εκπαίδευσης» μέσω εκπαιδευτικών προγραμμάτων, βιωματικών δράσεων που αφορά όλους μικρούς – μεγάλους, οδηγούς – πεζούς. Η κυκλοφοριακή αγωγή και παιδεία λοιπόν είναι το «μεγάλο μυστικό» για να ξέρουμε πως θα κινούμαστε σωστά και με τρόπο ασφαλή και όχι η τοποθέτηση ακανόνιστων κυβόλιθων!!
ΕΡΩΤ: Ο Δήμαρχος είπε και κάτι άλλο ότι: «…σε όποιον δεν του αρέσει να πάει σπίτι του από άλλον δρόμο….». Πως σχολιάζετε την άποψή του;
Τελειώσαμε κ. Υψηλάντη, καληνύχτα σας!!!
